Η διάσωση της Μαρινόπουλος το 2017 από τον Σκλαβενίτη έσωσε την εφοδιαστική αλυσίδα, τις τράπεζες, ακόμα και την κοινωνία από ολική καταστροφή, αφήνοντας όμως στους προμηθευτές ένα “κούρεμα” 50%. 

Fast forward, 8 χρόνια μετά, τι λένε οι αριθμοί για τον «γίγαντα» του λιανεμπορίου; 
Τα θετικά: Η Σκλαβενίτης Α.Ε.Ε. παραμένει ο πυλώνας του Ομίλου, με τα έσοδά της να αγγίζουν το 84% του συνόλου (4,3 δις € σε εταιρικό επίπεδο και 5,16 δις € ενοποιημένα). Το 2023 οι πωλήσεις του Ομίλου αυξήθηκαν 15%, ξεπερνώντας κατά πολύ την ανάπτυξη της αγοράς (+10%). Στο ταμείο έμειναν 81,5 εκ. € καθαρά κέρδη (67% πάνω από το 2022) και σε επίπεδο Ομίλου, 97 εκ.€. Εντυπωσιακό, δεδομένης της φορολογίας και κυρίως του αυξημένου χρηματοοικονομικού κόστους. 

Τα βαρίδια: Όμως, ο ισολογισμός παραμένει ζόρικος. Με 3,24 δις € Ομιλικές υποχρεώσεις και αρνητικό κεφάλαιο κίνησης 646 εκ. €, η Σκλαβενίτης λειτουργεί σε ένα στενό περιθώριο ισορροπίας. Πληρώνει προμηθευτές σε 94 ημέρες (όπως οι περισσότερες μεγάλες αλυσίδες), ενώ τα δικά της έσοδα έρχονται σχεδόν στο μισό χρόνο. Προσθέστε 1,3 δις € δανεισμό και επενδύσεις 143 εκ. € το 2023 και το “βαρύ” μοντέλο λειτουργίας γίνεται σαφές.

Ο Σκλαβενίτης, λοιπόν, «πάει καλά»; 
Αν κρίνουμε από την ανάπτυξη και την κερδοφορία, ναι. 
Αν δούμε τον βαρύ ισολογισμό και τις υποχρεώσεις, είναι σαφές ότι βαδίζει σε λεπτό πάγο.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ιστορία της διάσωσης Μαρινόπουλου και της γιγάντωσης Σκλαβενίτη αποτελεί case study για ρίσκο και στρατηγική. 

Εσείς τι λέτε; 
Ρίσκο που αξίζει να πάρεις ή απλώς κίνηση “πολύ μεγάλη για να αποτύχει”;