Στην αγορά των επιχειρήσεων ακούς κάθε μέρα κάτι σημαντικό.
Κάθε συζήτηση, κάθε εμπειρία, έχει κάτι να σου δώσει.
Οι περισσότερες σε διδάσκουν, μερικές σε προβληματίζουν και άλλες σε κάνουν απλώς να χαμογελάς, γιατί ξέρεις ήδη πώς θα τελειώσουν.

Μια τέτοια ιστορία είναι και η σημερινή.

Προχθές, σε συνάντηση με τον CEO μιας ιστορικής εταιρείας διακίνησης φαρμάκων, άκουσα τη φράση:
“Κύριε Τζιτζιρή, τα 40 χιλιάρικα που ζητάνε οι ασφαλιστικές για να ασφαλίσουν το πελατολόγιό μου είναι υπερβολικά, όταν η κερδοφορία μου είναι- δεν είναι 150 χιλιάρικα τον χρόνο”.

Τον άκουσα προσεκτικά.
Ήξερα, ωστόσο, από τα σχόλια του ορκωτού ελεγκτή στον ισολογισμό της εταιρείας, ότι οι επισφάλειες των τελευταίων ετών ξεπερνούσαν σωρευτικά το 1.500.000 ευρώ.

Κάπου εκεί αρχίζει να αποκαλύπτεται η ουσία.
Δεν πληρώνεις ασφάλιστρο επειδή περιμένεις το “κανόνι” και θέλεις να ανταλλάξεις τα χρήματά σου με την ασφαλιστική.
Πληρώνεις, πρώτα απ’ όλα, για να είσαι σωστά ενημερωμένος, να προλάβεις τη ζημιά πριν συμβεί.
Και, εφόσον η ζημιά τελικά έρθει, γιατί αργά ή γρήγορα θα έρθει, και όχι πάντα από τον «ύποπτο» πελάτη, να είσαι προστατευμένος και να αποζημιωθείς γρήγορα.

Η ασφάλιση πιστώσεων είναι η ζώνη ασφαλείας στην κατηφόρα.
Είναι το φρένο που χρειάζεται, ακριβώς τη στιγμή που όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά.

Κι αν κάποιος πιστεύει ότι το ασφάλιστρο είναι ακριβό, αρκεί να μείνει ακάλυπτος για μία χρονιά με δύο μεσαίες ή μεγάλες επισφάλειες.
Τότε θα καταλάβει ότι τα “40 χιλιάρικα” ήταν τελικά το φθηνότερο κόστος που απέφυγε να πληρώσει.

Η πρόληψη είναι πάντα φθηνότερη από τη θεραπεία ειδικά όταν μιλάμε για ρευστότητα, όχι για φάρμακα.