Στην Ελλάδα υπάρχει πιστωτική πολιτική που έχει τρία “Ου”.
Η κουτουρού.

Όταν ο πελάτης πληρώνει, “όλα καλά”.

Όταν αρχίζει να καθυστερεί, “εντάξει, έχει λίγο θέμα με το cash flow του”.

Όταν φτάσει στις 150 ημέρες, “μίλησα μαζί του, θα το δει- θα το τακτοποιήσει”.

Όταν σταματήσει εντελώς τις πληρωμές, “δεν το περιμέναμε”.

Αυτό δεν είναι πιστωτική πολιτική, είναι αισιοδοξία με πίστωση.

Και το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποια στιγμή ένας πελάτης δεν θα πληρώσει.
Το πρόβλημα είναι ότι από την διοίκηση μέχρι τον τελευταίο στην εταιρία δεν υπάρχει κοινή γραμμή που θα έλεγε ακριβώς τι έπρεπε η εταιρία να είχε κάνει.

– Ποιο είναι το πιστωτικό όριο;
– Ποιο είναι το stop loss moment;
– Πότε και πώς κάνουμε review το credit limit;
– Ποιος αποφασίζει;
– Ποιος ενημερώνεται;

Και κυρίως, τι κάνουμε πριν η καθυστέρηση γίνει επισφάλεια;
Μια σωστή πιστωτική πολιτική είναι κοινοί κανόνες παιχνιδιού, γνωστοί και αποδεκτοί από όλους! Διοίκηση, πωλήσεις, οικονομικό και λογιστήριο.

Με όρια.
Με διαδικασίες.
Με ευθύνες.
Με alerts.
Και με αποφάσεις που παίρνονται πριν γίνει η ζημιά, όχι όταν όλοι ψάχνουν ποιος φταίει.
Γιατί η καλή πιστωτική πολιτική δεν έχει στόχο να προβλέψει ποιος θα πτωχεύσει.
Έχει στόχο να μην αφήσει μια καθυστέρηση να γίνει πρόβλημα επειδή κανείς δεν αντέδρασε έγκαιρα.

Η πίστωση θέλει κανόνες.
Όχι κουτουρού.