Στον πρωινό μας καφέ την προηγούμενη Κυριακή, ένας καλός φίλος και έμπειρος CFO μου είπε “Κυριάκο, αν για κάποιο λόγο δώσω πίστωση χωρίς όριο, δεν πουλάω- μάλλον τζογάρω. Και στον τζόγο, κανείς δεν κερδίζει σε μάκρο επίπεδο”.

Ω ναι.
Κάθε πελάτης πρέπει να ξεκινά με πιστωτικό όριο.
Είτε ασφαλιστικό, είτε εσωτερικό και πάντα πριν τη συζήτηση για την τιμή.

Αν έχω συνεργασία με πελάτη χωρίς όριο, είναι σαν να παίζω χωρίς σκορ.

Και κάτι που βλέπω συνέχεια στην πράξη είναι ότι το 70-80% του ρίσκου συγκεντρώνεται στο 10-20% του πελατολογίου σου.
Δεν είναι κακό, αρκεί να το ξέρεις.
Δες τη συγκέντρωση που μπορεί να έχεις και μεγάλωσε τη διασπορά απαιτήσεων όπου έχει νόημα και κυρίως, χτίσε μια απλή πολιτική πιστώσεων.

Δυναμικά όρια, ξεκάθαρες ανοχές, ρεαλιστικοί στόχοι που να κουμπώνουν μεταξύ τους.

Η ανάπτυξη δεν είναι μόνο να πουλάς περισσότερο.
Είναι να πληρώνεσαι κιόλας.