Το συμβόλαιο πιστώσεων είναι εργαλείο ενισχύει την εταιρική πιστωτική πολιτική ενώνοντας το οικονομικό και το εμπορικό τμήμα

Και όταν δεν δουλεύει σωστά, συνήθως δεν φταίει το συμβόλαιο.

Τα 5 πιο συχνά λάθη που βλέπω:
1.   Τα όρια μένουν στο οικονομικό, οι πωλήσεις κάνουν τα δικά τους.
Έχω μπει σε εταιρίες που έχουν ασφάλιση και ταυτόχρονα οι πωλήσεις δίνουν πιστώσεις χωρίς να κοιτάνε τίποτα. Σαν να τρέχουν 2 διαφορετικές εταιρίες μέσα στην ίδια. Και συνήθως αυτό φαίνεται αργά.

2. Βλέπεις ένα χαμηλό όριο και λες “οκ, μέχρι εδώ”.
Το έχω δει πολλές φορές αυτό. Έρχεται ένα όριο που δεν σε καλύπτει και απλά προσαρμόζεσαι. Χωρίς να ρωτήσεις, χωρίς να πιέσεις. Και τελικά χάνεις δουλειές που ίσως μπορούσες να κρατήσεις ή ακόμα χειρότερα, συνεχίζεις “λίγο πιο πάνω” χωρίς κάλυψη.

3. Στέκεσαι στο κόστος και χάνεις την ουσία.
“Πόσο κοστίζει;” είναι η 1η ερώτηση που δέχομαι. Το θέμα είναι τι κάνεις με αυτό που πληρώνεις. Έχω δει εταιρίες να πληρώνουν ασφάλιση και να τη χρησιμοποιούν ελάχιστα. Και άλλες να την αξιοποιούν και να ανοίγουν δουλειές που πριν δεν θα ακουμπούσαν.

4. Έρχεται η απόφαση και δεν τη σκαλίζεις.
Μια έγκριση ορίου, μια μείωση ή μια άρνηση και εκεί τελειώνει η ιστορία. Κανείς δεν ρωτάει “γιατί”. Κι όμως, εκεί μέσα κρύβεται η πληροφορία που σε βοηθά να αποφασίσεις σωστά.

5. Το βλέπεις μόνο σαν αποζημίωση.
Το πιο συχνό που ακούω: “εντάξει, αν γίνει κάτι, θα πάρουμε τα λεφτά μας από την ασφαλιστική”. Ναι, θα πάρεις το 90% στην καλύτερη, αλλά μέχρι να γίνει, τι κάνεις; Το συμβόλαιο είναι για πριν. Για να αποφασίσεις αν θα μπεις, πόσο θα μπεις και πότε θα βγεις.

Στην πράξη, η ασφάλιση πιστώσεων δεν είναι “ασφαλίζω και τελείωσα”.

Είναι τρόπος να βλέπεις αλλιώς το ρίσκο. Και όταν αρχίσεις να τη δουλεύεις έτσι, αλλάζει όλο το παιχνίδι!