Σήμερα βγήκαν ξανά δημοσιεύματα για πλειστηριασμούς ακινήτων της ΑΤΛΑΝΤΙΚ, την αλυσίδα S/M που μπήκε στο άρθρο 99 το 2010 και εν τέλει πτώχευσε το 2011 (την θυμόμαστε αρκετοί φαντάζομαι).

Από καθαρή διαστροφή, είδα στα γρήγορα τον Ισολογισμό της εταιρίας το 2007 (εισηγμένη γαρ), που δεν την λες και χρονιά κρίσης στην Ελλάδα, μάλλον στο peak της ήταν η οικονομία και το retail τότε.

Κι όμως, στον ισολογισμό της ΑΤΛΑΝΤΙΚ ο κίνδυνος ήταν ήδη εκεί: Υψηλά δάνεια κάθε είδους, αυξανόμενες λειτουργικές ζημιές, αποθέματα over the roof, κλεφτοπόλεμος με τους προμηθευτές και πληρωμές σε 150 ημέρες+, governance ανοργάνωτο, με διαφωνίες και πλάνο που άντεχε μόνο με συνεχή επέκταση.

Το πρόβλημα λοιπόν ήταν το business model, όχι ο κλάδος. Ένα μοντέλο που λειτουργούσε μόνο με φθηνή ρευστότητα και διαρκώς αυξανόμενο τζίρο.

Όταν η ρευστότητα στέγνωσε, τα πιστωτικά όρια μειώθηκαν και οι προμηθευτές άρχισαν να γίνονται credit managers, η κατάρρευση ήταν η φυσική συνέπεια.

Σημείωση με σημασία: οι ασφαλιστικές εταιρίες πιστώσεων είχαν προειδοποιήσει εγκαίρως, οι ασφαλισμένοι προμηθευτές προστατεύτηκαν, όχι επειδή “έφυγαν πρώτοι” αλλά επειδή άκουσαν τα δεδομένα.

Έγινε το πάθημα μάθημα; στην σημερινή grocery retail αγορά, υπάρχουν λοιπόν 2-3 αλυσίδες S/M’s που τεντώνουν συστηματικά τις πληρωμές τους, “φορτώνουν” απόθεμα στον Ισολογισμό & βασίζονται στο “θα γυρίσει” ή ίσως, στην ανάγκη του προμηθευτή να τζιράρει.

Οπότε το ερώτημα εδώ είναι «πόσο αντέχει ο πελάτης μου όταν σταματήσει να μεγαλώνει;»

Γιατί στο credit risk, τα νούμερα σπάνια σε αιφνιδιάζουν, απλώς επιβεβαιώνουν.